Η ιστορία του Οδοντιατρικού Συλλόγου της Λάρισας

 

 

ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΕΣ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΟΥ Ο.Σ.Λ.
Πρόγρης Γεώργιος: 1950-1962
Οικονόμου Ευάγγελος: 1962-1975
Παπαδημητρίου Αθανάσιος: 1975-1978
Καρανίκας Άγγελος: 1978-1984
Κουτσομάρκος Νικόλαος: 1984-1987
Κατσούπας Αχιλλέας: 1987-1991
Μακρυκώστας Γεώργιος: 1991-1996
Φάκας Νικόλαος: 1996-1999
Σκυλλάκος Ηλίας: 1999-2002

Νταβέλης Αχιλλέας:

2002-2010

Κουτσογιάννης Ευστάθιος: 2010-

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Πορτραίτα πρωτοπόρων Οδοντιάτρων της Λάρισας» του συνταξιούχου Λαρισαίου οδοντίατρου Μπαρμπή Βοζαλή

 

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΙ

 

Από το 1923 μέχρι το 1940 τα στοιχεία που υπάρχουν είναι ελλιπή, φαίνεται όμως ότι οι πρώτες υποφερτές οδοντιατρικές υπηρεσίες άρχισαν να προσφέρονται στην πόλη της Λάρισας το 1923, όταν άρχισε να εργάζεται σε αυτήν ο πρώτος οδοντίατρος που καταγράφεται στο μητρώο του συλλόγου, ο αείμνηστος συνάδελφος Χρήστος Παντοστόπουλος.

 

Γεννημένος στη Λάρισα το 1897, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τον Οκτώβρη του 1923 και συνταξιοδοτήθηκε 41 χρόνια αργότερα, το 1964.  Το ιατρείο του ήταν ένα από τα οδοντιατρεία της εποχής του 30. Το πτυελοδοχείο δεν συνδεόταν με την αποχέτευση (που δεν υπήρχε) αλλά είχε από κάτω ένα δοχείο που άδειαζε ο γιατρός όταν γέμιζε (εξαρτιόταν από την πελατεία). Το οδοντογλύφανον ήταν το γνωστό από την ιστορία ποδοκίνητο τουρ και ένας υποτυπώδης προβολέας για να φέγγει στη στοματική κοιλότητα. Όμως το «σκηνικό» ήταν εντυπωσιακό για τον κόσμο εκείνης της εποχής, που ξέραν για οδοντογιατρό τον κουρέα της πλατείας. Σε μια μεριά του τοίχου κρέμονταν επιμελώς κορνιζαρισμένο το δίπλωμα του οδοντογιατρού με τον βαρύγδουπο τίτλο: ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ και από κάτω ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΟΝ ΣΧΟΛΕΙΟΝ, τίτλος που παρέμεινε αν δεν με γελά η μνήμη μου μέχρι το 1956 οπότε έγινε τμήμα της Ιατρικής Σχολής.

 

Με το νούμερο 2 φέρεται γραμμένος ο Γεώργιος Οικονομόπουλος που γεννήθηκε στο Αιτωλικό το 1875 και άσκησε την οδοντιατρική το 1907 από το τότε Ιατροσυνέδριο, αφού την εποχή εκείνη δεν υπήρχε το Οδοντιατρικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ανάγκη για οδοντιάτρους είχε μεγάλη το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Στην Αθήνα φυσικά υπήρχαν οδοντίατροι Έλληνες απόφοιτοι ξένων πανεπιστημίων που απετέλεσαν τον μετέπειτα πυρήνα για την δημιουργία του Οδοντιατρικού Σχολείου. Έτσι λοιπόν το τότε υπουργείο, βλέποντας την ανάγκη για οδοντιάτρους και για να γλυτώσει ο κόσμος από τους κουρείς και τους διαφόρους πρακτικούς που με μια δοντάγρα κάναν εξαγωγές οδόντων, απεφάσισε λοιπόν να συγκαλέσει τους υπάρχοντας επιστήμονας που απετέλεσαν το Ιατροσυνέδριο. Πόσες φορές συνεδρίασε και πόσους έχρισε οδοντιάτρους δεν γνωρίζουμε. Στα χαρτιά του Οδοντιατρικού Συλλόγου Λάρισας άρχισε την εργασία του το 1907, αλλά όπως ξέρουμε μεσολάβησαν τα γεγονότα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και επιστρατεύθηκε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Ελληνικό Στρατό. Πόσα ακριβώς χρόνια είναι άγνωστο. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι το οδοντιατρείο του βρισκόταν στην οδό Φαρσάλων και ότι πέθανε στην πόλη μας το 1945.

 

Ένας από τους παλαιότερους συναδέλφους, που ο γράφων δεν γνώρισε μεν τον ίδιο αλλά ήταν συμμαθητής στο Γυμνάσιο Λάρισας με τον γιό του Φοίβο και μετέπειτα συνεχιστή του έργου του πατέρα του, ήταν ο έχων το νούμερο 3 στα αρχεία του συλλόγου ο Γρηγόριος Σωτηριάδης. Γεννήθηκε το 1899 στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το Οδοντιατρικό Σχολείο το 1923 και στη Λάρισα εγκαταστάθηκε το 1926 στην οδό Μανωλάκη. Οι παλιοί συνεργάτες του οδοντοτεχνίτες και ιδιαίτερα ο Ηλίας Ροϊλός τον θυμόνταν καλά και μου τον περιέγραφε ως ένα ικανότατο συνάδελφο που χρησιμοποιούσε το ποδοκίνητο τουρ της εποχής με… ικανότητα ταχυδακτυλουργού. Σύμφωνα με τα αρχεία του συλλόγου το 1956 έφυγε για την Αθήνα όπου συνέχισε την οδοντιατρική του καριέρα.