Η ιστορία του Οδοντιατρικού Συλλόγου της Λάρισας - Οι πρώτοι πρόεδροι του Συλλόγου

 

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

 

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής ο συνάδελφος Νίκος Μαργαρίτης, απόφοιτος του Οδοντιατρικού Σχολείου Αθηνών το 1935, εκπροσωπούσε τον οδοντιατρικό σύλλογο και ερχόταν σε επαφή με το κατοχικό υπουργείο Υγείας και τους Ιταλούς κατακτητές που ενώ ο κόσμος δεν είχε να φάει τον ρωτούσαν αν υπήρχε επιστημονικό προσωπικό, οδοντίατροι δηλαδή για την στοματική υγεία των Ελλήνων και ο χιουμορίστας Μαργαρίτης απαντούσε: «Δώστε μας τρόφιμα και μεις θα τους ταχτοποιήσουμε τα δόντια για να μπορούν να μασήσουν…».

 

Ο Γεώργιος Πρόγρης, φέρει το νούμερο 6 στον παλιό κατάλογο του Συλλόγου. Γεννήθηκε το 1901 στο Συκούριο και πέθανε το 1965 στη Λάρισα. Από τους πρώτους πτυχιούχους του Οδοντιατρικού Σχολείου Αθηνών πήρε το δίπλωμα του οδοντιάτρου το 1925 και για διετία εργαζόταν στο χωριό του το Συκούριο, μέχρι το 1927. Από την ημερομηνία αυτή τον βρίσκουμε εγκατεστημένο στη Λάρισα, να εξασκεί το οδοντιατρικό επάγγελμα στην οδό Παλαιστίνης 2, στο ιδιόκτητο ιατρείο του. Ακόμη και στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής έμεινε πιστός στο πόστο του. Διακοπή όμως έκανε αναγκαστικά στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και αφορμή ήταν ένα χωνάκι... παγωτό!

 

Μετά δύο χρόνια «παραθερισμού» στην Εύδυλο Ικαρίας επέστρεψε στη Λάρισα και συνέχισε την εργασία του. Ήταν ένας καλός, ευσυνείδητος και προσεκτικός επιστήμων. Το συμπέρασμα αυτό επαληθεύεται γιατί είχε πελάτες όλους τους Εβραίους της Λάρισας. Βέβαια το οδοντιατρείο του ήταν στον κατ’ εξοχήν δρόμο των Εβραίων, την οδό Παλαιστίνης, αλλά αυτό δε λέει τίποτα γιατί οι Εβραίοι ξέρουν να διαλέγουν τον καλύτερο επιστήμονα, θες από διαίσθηση, θες από εξυπνάδα.

 

Τα χρόνια μετά το 1950, εξαιτίας των λιγοστών οδοντιάτρων και της εξαντλητικής εργασίας που έκαναν με το ποδοκίνητο τουρ, κανένας δεν ήθελε να αναλάβει την ηγεσία του Συλλόγου. Έφτασε μάλιστα σε σημείο ο τότε Πανελλήνιος Σύλλογος, λόγω της μη δημιουργίας διοικητικού συμβουλίου να θελήσει να μας υπάγει στον Οδοντιατρικό Σύλλογο Τρικάλων. Προ αυτού λοιπόν του κινδύνου ανέλαβε ο Γ. Πρόγρης. Έτσι ο αείμνηστος συνάδελφος χρημάτισε πρόεδρος του Συλλόγου Λάρισας εκλεγόμενος συνεχώς για περίπου δεκαπενταετία, μέχρι που εξελέγη μετά ο συνάδελφος Βαγγέλης Οικονόμου. Ως πρόεδρος προσέφερε πάρα πολλές υπηρεσίες στον Οδοντιατρικό Σύλλογο και μπορούμε να πούμε ότι αυτός έθεσε τις βάσεις για την μετέπειτα άνοδο του Ο.Σ.Λ. Το έργο του όμως σταμάτησε απότομα το 1962, αφού η ευαίσθητη καρδιά του τον πρόδωσε.

 

Ο Ευάγγελος Οικονόμου φέρει το νούμερο 63 στον παλιό κατάλογο του Συλλόγου και ανήκε στη μεταπολεμική γενιά οδοντιάτρων. Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1927, γιος ανωτέρου αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού που τραυματίστηκε στον πόλεμο με τους Ιταλούς στην Αλβανία, αλλά δεν ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του.΄Απόφοιτος του Οδοντιατρικού Σχολείου της οδού Χαλκοκονδύλη, εγκαταστάθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Λάρισα το Δεκέμβρη του 1954 μέχρι και το 1993, χρονιά κατά την οποία πήρε και τη σύνταξή του, δηλαδή μετά σαράντα συνεχή και τρικυμιώδη χρόνια εξάσκησης του οδοντιατρικού επαγγέλματος.

 

Διατέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου υπό την προεδρία του Γ. Πρόγρη. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Γ. Πρόγρη ανέλαβε την προεδρία ο Ευάγγελος Οικονόμου με τα ίδια μέλη του Δ.Σ. και την προσθήκη του Γ. Μακρόπουλου. Κατά τη διάρκεια της επταετίας το τότε καθεστώς δεν τόλμησε να τον καθαιρέσει, όπως σε όλα τα σωματεία γινόταν, γιατί ήταν γιος συνταγματάρχου και ήρωα τραυματία του Αλβανικού μετώπου και όταν οι τοπικές αρχές επιχείρησαν να καθαιρέσουν από τη θέση του τον εκλεγμένο ταμία του συλλόγου Μίμη Αγοραστίδη -γιατί τάχα ήταν δημοκρατικό στοιχείο- ο Βαγγέλης θαρραλέα πήγε στον χουντικό νομάρχη και απαίτησε ή όλοι να παραμείνουνε ή κανένας...

 

Ως πρόεδρος έκανε αισθητή την παρουσία του στις γενικές συνελεύσεις του Πανελληνίου Οδοντιατρικού Συλλόγου και κατάφερε να ακουστεί η φωνή του για τα δικαιώματα των παραμελημένων επαρχιακών Συλλόγων. Επί προεδρίας Οικονόμου καθιερώθηκε ένα ωράριο εργασίας και η αργία του Σαββάτου. Το μεγάλο όμως έργο της προεδρίας του ήταν η εισήγηση του προς τον τότε Υπουργό Κοινωνικής Πρόνοιας Γ. Ράλλη, όταν το 1973 ήρθε στη Λάρισα και ζήτησε και είδε τους προέδρους των επιστημονικών συλλόγων, για το ασφαλιστικό μας ταμείο το ΤΣΑΥ και κατόρθωσε να πείσει τον Υπουργό να παίρνουμε σύνταξη Διευθυντού Α’ του Δημοσίου -ένα όνειρο πολλών ετών για τον κλάδο μας- και στα νοσοκομεία, σαν γιατροί, να έχουμε περίθαλψη πρώτης κατηγορίας.

 

Ο Αθανάσιος Παπαδημητρίου ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην πόλη μας το 1959 υπηρετώντας συγχρόνως τη θητεία του ως ανθυποσμηναγός οδοντίατρος της Αεροπορίας. Παντρεύτηκε το 1963 και απέκτησε τρία παιδιά. Η προσφορά του στον Οδοντιατρικό Σύλλογο Λάρισας δεν είναι μικρή. Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση έγινε ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρός μας. Παρέμεινε στην προεδρία του Συλλόγου από το 1975 έως το 1978. Δεν θέλησε, για προσωπικούς λόγους, να θέσει υποψηφιότητα στις νέες εκλογές, δέχθηκε όμως να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Περιφερειακό Πειθαρχικό Συμβούλιο των Οδοντιατρικών Συλλόγων Λάρισας Πιερίας, στο οποίο εκλέχτηκε και παρέμεινε στη προεδρία του από το 1978 έως το 1993, προσφέροντας με τις υπηρεσίες του πάντα με αγάπη και συμπάθεια στους συναδέλφους, χωρίς ποτέ να αδικήσει κανέναν, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα και σκοπό του τη διατήρηση του κύρους του οδοντιατρικού επαγγέλματος σε υψηλά επίπεδα.

 

Η τοποθέτησή του στη θέση του προέδρου του Περιφερειακού Τμήματος του Ερυθρού Σταυρού Λάρισας, απέδειξε ότι το επάγγελμά μας πήρε τη θέση που του αξίζει στην εκτίμηση του κόσμου, που πίστεψε ότι ο οδοντίατρος είναι ένας από τους βασικούς επιστήμονες που συντελούν στην αποκατάσταση αλλά και στη διατήρηση της υγείας του κόσμου. Μια τοποθέτηση που μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανοι σαν επιστημονικός και επαγγελματικός κλάδος.